Veel mensen die een huisdier hebben gehad zullen het onmiddellijk herkennen en mensen die nooit een dier hebben gehad snappen het misschien niet zo goed: het verdriet na het overlijden van een huisdier.
‘Ach, het is maar een dier,' hoorde Antoinnette Scheulderman regelmatig toen ze rouwde om haar overleden hond Bubbels. Maar iedereen die ooit een huisdier heeft gehad, weet hoe innig de band tussen mens en dier kan zijn. Tachtig procent van de baasjes beschouwt hun huisdier als volwaardig onderdeel van het gezin. Toch lijkt verdriet om de dood van een dier nog altijd iets waarvoor je je zou moeten schamen. Of verdriet dat er helemaal niet doe doet.
’Mensen doen alsof het een oude bank is die je vervangt’, schrijft Antoinnette Scheulderman in het het boek dat ze schreef over het rouwen om een huisdier en het onbegrip dat daarbij komt kijken. Er heerst hierdoor volgens haar een soort ongemak rond de rouwverwerking van huisdieren. Maar is het nu eigenlijk niet juist vreemd dat je geen rouw zou voelen na het overlijden van een huisdier. Iedereen die een dier in huis heeft maakt zich toch wel eens zorgen over het feit dat hij of zij er op een dag niet meer zal zijn. Je kan je moeilijk voorstellen hoe het zal voelen op het moment dat je voorgoed afscheid zal moeten nemen. Bij een goede band is de pijn bij het afscheid vergelijkbaar met de pijn die men voelt bij het overlijden van een mens. Toch lijkt het verdriet om je dode maatje nog altijd taboe. En voor zover je verdriet al erkenning krijgt, gaat men er meestal van uit dat het binnen een paar dagen of weken over zou moeten zijn.
Scheulderman ging op zoek naar mensen die weten hoe groot de liefde voor een dier kan zijn en zocht antwoorden op de vraag hoe om te gaan met het verdriet na het onvermijdelijke afscheid. Het boek bevat interviews met onder andere Eva Jinek, Paul de Leeuw, Linda de Mol, Jan Wouters, Janine Abbring, Britt Dekker, Barry Hay, Saskia Noort, Yvette van Boven, Bridget Maasland, Annejet van der Zijl en deskundigen die handvatten geven voor rouw om een dier.
Het boek helpt inzicht te krijgen in het mogelijke verdriet dat komt kijken bij het verliezen van een huisdier. De keuzes die men moet maken omtrent het afscheid van een geliefd huisdier en hoe het leven opnieuw opgepakt kan worden met of zonder nieuwe. Het geeft huisdiermensen als het ware het recht om ongegeneerd de liefde voor hun huisdier te uiten. Ook in de dood.
Een boek dat iedereen die een dier heeft zou moeten lezen. En iedereen die geen dier heeft en dingen zegt als ‘het is maar een hond’ en ‘dan neem je toch gewoon een nieuwe’ eigenlijk ook.
En het is zeker ook een blij boek. Over katten en hun eigenaardigheden. Over wat mensen allemaal doen voor hun dieren. De persoonlijke halen zijn heel leuk om te lezen. Een boek vol met emotie, herkenning, kwetsbaarheid en humor.
Toch is het in de eerste plaats een ode aan de liefde die de mens kan en mag voelen voor een huisdier. En die liefde voor een huisdier, die voornamelijk getypeerd wordt door onvoorwaardelijkheid, is onder andere zo mooi omdat: “Voor een dier maakt het niet uit welke politieke kleur je hebt en of je de loodgieter, een troonopvolger of een schuinsmarcheerder bent: zolang je ze maar genoeg aandacht, voedsel en liefde geeft. En intussen zijn je geheimen bij hen net zo veilig als in de kluis van de Zwitserse bank.”
Dan neem je toch gewoon een nieuwe
Over mensen en dieren, leven en dood
Antoinette Scheulderman
ISBN 9789048844555
