Informatieavond - HOE GA JE OM MET ROUW?

Rouwzorg Vlaanderen vzw

i.s.m. Bond zonder Naam

Informatieavond met lezing

Hoe ga je om met rouw?

Docent en auteur Arthur Polspoel heeft ruim 40 jaar ervaring met lotgenotengroepen en rouwprocessen. Hij vertelt over rouw en over manieren om iemand bij te staan na een ingrijpend verlies.

Je maakt kennis met mensen die getuigen over hun rouwervaringen en hun deelname aan een lotgenotengroep. Voor jongeren zal ook de organisatie Lost & Co aanwezig zijn.

Anja Goossenaerts - Anima Arpa – luistert de avond op met een

vleugje creatieve en intuïtieve harpmuziek.

Mis deze boeiende avond niet. Je bent er welkom en het is gratis.

waar?

Zuiderpershuis

Waalsekaai 14

2000 Antwerpen

wanneer?

Woensdag 3 oktober 2018

19.30 tot 22 uur

Reserveren voor 1 oktober via

info@rouwzorgvlaanderen.be of welkom@bzn.be

GOLF

De golf overspoelt het mulle zand,

en brengt verhalen mee,

van lang geleden,

en van heel dichtbij.

Verhalen over welkom zijn,

verhalen van nabij zijn,

van geborgenheid en liefde.

Elders verschuilen kleine sterrenzich in het witte schuim,

reflecties van de zielen van toen, nu en straks.

Ruwe Stenen, gebeiteld door het leven,

kleurrijke schelpen met een bitterzoet randje,

met tomeloze kracht op het strand gegooid.

Op zijn tijd trekt het water zich terug,

stenen blijven achter,

hier en daar een zeester,

schelpen liggen uitgewaaierd op het strand,

Het zand is verschoven,

niets is nog als voorheen,

het strand wacht,

op een nieuwe golf.

Lydia

BOEK

Verlies en ingrijpende veranderingen maken onlosmakelijk deel uit van ons leven. Omgaan met verlies is omgaan met liefde en hechting. Dat maakt dat afscheid nemen zo diep raakt aan het leven. Een eenduidig antwoord hierop formuleren is dan ook niet eenvoudig. Een voor iedereen pasklare oplossing bestaat gewoon niet.

De zoektocht naar een mogelijke antwoord is het thema van dit boek. Het biedt een handreiking naar een groter bewustzijn rond het thema liefde en de schaduwkant van liefde, rouw. Het is een uitnodiging om opnieuw doorheen het verlies, verbinding te maken, met jezelf en met de ander.

De rode draad doorheen het boek is de  transitiecirkel, die stap voor stap wordt toegelicht en uitgewerkt.  En omdat ratio alleen ons geen antwoord kan bieden op de vraag wat nodig is in de donkere dagen van ons leven, wordt elk thema verrijkt met een andere taal. Gedichten en korte verhalen vervolledigen het thema op hun eigen manier en tonen ons de weg naar een meer gevoelsmatige en intuïtieve beleving van de werkelijkheid. Het geheel geeft je de kans je eigen ervaringen te herkennen en te verkennen en deze in een nieuw daglicht te plaatsen.

Elke hoofdstuk sluit af met een aantal eenvoudige maar verdiepende vragen die je uitnodigen het thema verder te exploreren vanuit je eigen levensverhaal. Keer op keer opnieuw, om je zo de mogelijkheid te bieden je ervaringen vorm te geven vanuit een ander perspectief. Op deze manier ontstaat er de mogelijkheid om je eigen levenspad in meerdere dimensies te (her)ontdekken.

Dit boek voelt als een warm bad, een veilig plek om even te vertoeven om daarna met een hernieuwde beleving weer de wereld in te stappen. Geen slimme trucs of hapklare oplossingen maar een uitnodiging tot stilte en nabijheid, zachtheid en verbondenheid. Het is een boek om terug op te pakken op moeilijke momenten of om gewoon nieuwe ervaringen weer te laten vibreren.

MET ZOVEEL LIEFDE HEB IK VAN JE GEHOUDEN
Woorden bij persoonlijk verlies

Denise van Geelen-Merks & Jakob van Wielink
Met beelden van Pascalle van Vliet

ISBN 978-94-9201-134 3

BOEK

    

 

 

“Wat zijn dat voor achterlijk lui die menen voor een ander te bepalen hoe lang hij moet rouwen? Ik las zoiets in een van de kranten. Ouders van een in februari verongelukt meisje moesten volgens die lui in november maar eens een punt achter hun rouwperiode zetten. Als ervaringsdeskundige zeg ik: hoe halen ze het in hun hoofd?  Er is maar één die kan bepalen hoe lang hij of zij in de rouw is en dat is de rouwende zelf. Klaar uit.”

Trix Broekmans is journalist en beroepsmatig bezig met observeren, en beschrijven. En ze wil op haar 52ste geen treurende weduwe zijn. Na het overlijden van haar man, de schrijver/journalist Wim Wennekes, gaat zij op zoek naar een nieuwe vorm van bestaan.

In korte hoofdstukjes komen onderwerpen voorbij die iedereen die een partner heeft verloren zal herkennen. Over die eerste verjaardag na het overlijden, over opnieuw voorzichtig genieten, de confrontatie met foto’s uit het verleden, over al die plekken vol herinneringen, over het weggooien van vertrouwde spullen, al die thema’s worden haarscherp onder de loep genomen.

Het boek is een verslag van wat er allemaal gebeurt in haar nieuwe bestaan als weduwe en hoe ze daar mee omgaat. Hier en daar doorweven met stevige aanbevelingen van de ervaringsdeskundige die ze gaandeweg is geworden.  En er zijn niet alleen de moeilijke momenten die voorbij komen, er is ook plek voor grappige anekdotes en pittige observaties.

Het boek eindigt met “Bijzondere dag”,  de dag waarop je het gemis accepteert en merkt dat je weer kunt genieten.

 “Er is een grauwsluier weg. Een soort verdoving uitgewerkt. Ik voel alles scherper. Ook het gemis. Maar dat voelt niet als een stap achteruit. Dat gemis hoort bij mij.”

Een niet alledaags boek over rouw van een sterke vrouw.

 

VROUW IN ROUW

Eigenzinnige observaties van een weduwe

TRIX BROEKMANS

ISBN139789058072115

AFSCHEID NEMEN VAN MIJN SCHOOL

156.jpg

De herfst meldt zich aan en de schoolpoorten zijn al weer een tijdje geopend na een lange zomervakantie. Het blijft altijd een bijzonder moment in het jaar. Al die kleine en grote mensen die weer een heel schooljaar samen gaan doorbrengen en ondertussen ondergaat ook de natuur een transformatie in kleuren en geuren.

Toen ik verleden jaar het huis van mijn ouders aan het leegmaken was, kwamen ook ineens al die plekken van vroeger weer terug. Zo ook de school waar ik zo vele gelukkige jaren heb mogen doorbrengen. Gestart als peuter van drie en toen ik achttien werd, was het moeilijk om afscheid te nemen.  Wat erna kwam op de hogeschool, heeft nooit dat gevoel van veiligheid en vertrouwdheid kunnen vervangen.

Het statige kloostergebouw is na al die jaren schijnbaar nog altijd hetzelfde ook al merk je aan de drukte van de vele kleine kinderen die af en aan lopen, dat er iets is veranderd. Geen plek meer voor pubers in mijn school.

Ik kon het toch niet laten om stiekem weer het pad te nemen dat ik zoveel keer als kind heb gelopen. In de majestueuze voortuin komen de eerste tekenen van een nakende bouwwerf me tegemoet, daar waar eens de rust van de grote tijdloze bomen heerste. Het maakt me onrustig en een beetje boos. Iets klopt niet meer. De rust en vertrouwdheid die ik eens kende, is niet meer.

Wanneer ik bij de speelplaats kom, zie ik de vroegere sportvelden er wat zielig bijliggen, platgetreden door de vele voorbijgangers die keer op keer de weg van en naar de klaslokalen afleggen. Ik herken de gebouwen, sommige verbouwd, andere opnieuw ingedeeld. Niemand die enige aandacht aan mij besteed. De geuren, geluiden en mensen van vroeger behoren voorgoed tot het verleden, het maakt me wat melancholiek.

Kinderen en volwassenen lopen mij voorbij op weg naar huis, ik blijf wat verweesd achter op de speelplaats. Ergens diep in mij knaagt er iets, een gemis, alsof ik een stukje van mezelf kwijt ben geraakt. Ik besef dat ik dit nu moet loslaten, het is niet langer van mij, maar van een andere generatie. Ik draai me om en loop de laatste keer doorheen de schoolpoort.  Dag, school!

Mijn school, ik weet nog hoe het was….de herinnering blijft.

ELK KIND IS TOCH BLIJ ALS HET ZIJN OMA ZIET

OmaReus-634x1024[1] 2.jpg

 

Oma Reus was in de stad en heel de stad werd er blij van. In krant van 19 juni las ik de volgende mooie woorden van Lieven Sioen:

‘Als kinderen hun oma zien, zijn ze gewoon blij. Dat is een heel eenvoudig gebeuren, iets heel moois, maar we zien het niet meer, tenzij het wordt uitvergroot op reuzenformaat.’

Ook ik wou Oma Reus zien, om in mijn gedachten even terug te kunnen gaan naar mijn kindertijd toen ik nog veilig onder de vleugels van mijn oma kon lopen. Ik was altijd wel in haar buurt te vinden, mijn oma was mijn grote held. Samen naar de markt, daarna pelde ze zorgzaam de gekochte druiven voor mij terwijl ik blij toekeek. Om ze daarna ook één voor één blij op te peuzelen. Geduldig leerde ze me breien en  ze smeerde op zondag mijn boterhammen met lekkere dingen.  Als ze er was, kroop ik steevast bij haar op schoot. Bij haar was het altijd veilig en goed. En ik wist niet beter dan dat altijd zou blijven duren.

Ze stierf toen ik acht was, na vier maanden van ondraaglijke pijn en intens verdriet. Ik bleef verweesd achter, er viel een leegte die niemand ooit nog heeft kunnen vullen. Ik had nog zo veel van haar kunnen leren, nog zo veel kunnen vertellen. Nog zo veel bij haar kunnen schuilen.

Soms denk ik dat het leven een stuk eenvoudiger was geweest met haar erbij. Het heeft niet mogen zijn. Ondertussen ben ik de vijftig voorbij, maar ik draag haar nog diep in mijn hart. Op moeilijke momenten, vraag ik haar in gedachten om weer even over me te waken zodat ik geen domme dingen doe. Dat gebeurt, ook als je vijftig bent.  En ik vertrouw erop dat ze dat ook doet, net zoals vroeger. Onze band zal over de grenzen van leven en dood nooit verbroken worden, dat voelt gewoon niet goed.

En nu was oma in de stad, in reuzenformaat. Heel even leek het dat ze er ook werkelijk weer was! Het ontroerde me en het deed me deugd om weer even dicht bij haar te kunnen zijn. Haar te kunnen zien, net als vroeger. Daar wordt een kind blij van!

Dank je wel, mensen van Royal De luxe en hopelijk komt Oma Reus gauw weer terug.

Het volledige artikel “Als de droom de stad herovert” kan u lezen via http://www.standaard.be/cnt/dmf20150618_01737933