Er zijn momenten waarop het leven te luid wordt. Het geroezemoes van verwachtingen, afspraken, meningen en rollen zwelt aan tot een constante ruis. Je lacht mee, je knikt, je gaat door tot het moment dat je merkt dat je jezelf ergens onderweg een beetje kwijtgeraakt bent. En dan gebeurt het soms vanzelf: je verdwijnt stilletjes uit de drukte. Niet met een aankondiging. Niet met drama. Gewoon… zachter aanwezig. Minder zichtbaar. Minder hoorbaar.
Wie stilletjes verdwijnt, wordt vaak snel vergeten. De wereld draait door, gesprekken lopen verder, agenda’s vullen zich opnieuw. Soms doet dat pijn. Alsof je afwezigheid weinig sporen nalaat. Alsof jij inwisselbaar was. Dat gevoel kan rauw zijn, en al helemaal in rouw. Wanneer je al ervaart hoe breekbaar verbondenheid kan zijn.
Maar er is ook een andere optie.
Stil verdwijnen kan een vorm van zorg zijn. Voor jezelf. Voor je hart dat moe is. Voor je hoofd dat te vol zit. In die stilte ontstaat ruimte. Ruimte om te voelen wat anders wordt overstemd. Verdriet dat eindelijk mag ademen. Gemis dat niet meteen opgelost hoeft te worden. Tranen die niet uitgelegd moeten worden.
In de luwte ontdek je dat vergeten worden niet altijd hetzelfde is als onbelangrijk zijn. Soms betekent het gewoon dat je even niet hoeft te presteren, niet hoeft te reageren, niet hoeft te dragen wat te zwaar is. Dat je gewoon mag bestaan zonder je rollen in te vullen.
Rouw vraagt vaak om die terugtrekking. Niet omdat je de wereld afwijst maar omdat je jezelf opnieuw probeert vast te houden. Omdat sommige pijn alleen gehoord wordt in stilte. Omdat heling zelden schreeuwt maar fluistert.
En ja, wanneer je later voorzichtig weer tevoorschijn komt, merk je misschien dat niet iedereen is blijven wachten. Dat sommige draden dunner zijn geworden. Dat hoort erbij. Maar je komt terug met iets wat je daarvoor misschien miste: zachtheid voor jezelf. Ademruimte.
Soms is verdwijnen geen verlies, maar een noodzakelijke pauze. Een stille plek waar het niet erg is om even vergeten te worden omdat je jezelf eindelijk weer herinnert.
